فیلم اسمش ظلم آباد بود

Esmash Zolm Abad Bood

داستان فیلم اسمش ظلم آباد بود

این فیلم بر روستای «ظلم آباد» تمرکز دارد — روستایی در نزدیکی سبزوار که پس از انقلاب به «عدل آباد» تغییر نام یافت — و ساکنان آن عمدتاً از راه اجرای موسیقی، آواز و رقص در مراسم عروسی و جشن ها امرار معاش می کنند. با وجود تحمل کمبود مزمن امکانات اولیه ای همچون آب و برق، و گذار از زندگی سخت و چادرنشینیِ عشایری به خانه های خشتی، آن ها همچنان روحیه ای شاد دارند؛ آن ها بر این باورند که هیچ سختی ای نمی تواند مانع شادی شان شود یا جلوی آن ها را برای شاد کردن دیگران بگیرد. ساختار فیلم ترکیبی است از مصاحبه های مستقیم با این هنرمندان (که در گویش محلی «مطرب» نامیده می شوند) و تصاویری از اجرای آن ها در جشن ها.
The film focuses on the village of Zolm-Abad—located near Sabzevar and renamed Adel-Abad after the Revolution—where the residents primarily earn a living by performing music, singing, and dancing at weddings and festive gatherings. Despite enduring a chronic lack of basic amenities like water and electricity, and having transitioned from a harsh nomadic tent-dwelling existence to mud-brick homes, they maintain a joyful spirit; they believe that no hardship can prevent them from being happy or bringing joy to others. The film’s structure incorporates direct-to-camera interviews with these entertainers (known locally as "Motreb") alongside footage of them performing at celebrations.